Obóz narciarski Isenfluh-Grindenwald.

W dniach od 8 do 12 lutego 2016 r., 26-cio osobowa grupa z naszej wspólnoty parafialnej uczestniczyła w obozie narciarskim w Szwajcarii.

Miejscem naszego zamieszkania był przepięknie położony ośrodek w miejscowości Isenfluh, zaś terenem naszych narciarskich zmagań były stoki położone wokół miejscowości Grindenwald.

Każdy dzień rozpoczynaliśmy wspólną modlitwą i przepysznym śniadaniem przygotowywanym przez panie: Agnieszkę Wróblewską i Barbarę Dziobę. Następnie udawaliśmy się na narciarskie zajęcia prowadzone pod czujnym okiem naszego instruktora - pana Marka Świercza.

Około godz. 17 wracaliśmy do naszego ośrodka, aby zregenerować nasze siły. 

Każdego wieczora spotykaliśmy na wspólnych zabawach i zajęciach, poprzez które umacnialiśmy naszą wspólnotę.

Poza narciarskimi zajęciami mieliśmy również możliwość jazdy na sankach, bitwy na śnieżki, gry w "piłkarzyki", gry w ping-ponga oraz wiele innych atrakcji.

Pragniemy podziękować wszystkim organizatorom, z ks. Adamem Zielińskim na czele, za ich trud i zaangażowanie w przygotowanie tego wyjazdu!

Uczestnik

Zapraszamy do galerii, gdzie znajdziecie więcej zdjęć z naszego wyjazdu

Słowo księdza proboszcza.

Drodzy parafianie!

Kończąc obecny rok duszpasterski rodzi się we mnie pytanie: „Co uczynić, aby nasza wspólnota parafialna stawała się rodziną wiary?” 

Trzy lata temu, w kontekście ogłoszonego jeszcze przez papieża Benedykta XVI „Roku Wiary”, akcent duszpasterski był położony na aspekt wiary. To w Roku Wiary w naszym kościele zostały umieszczone relikwie św. Maksymiliana, a wielu parafian przystapiło do „Rycerstwa Niepokalanej”. Przyjęliśmy również w naszej wspólnocie Ikonę Matki Bożej Częstochowskiej, przed którą trwaliśmy na modlitwie w obronie życia i wartości rodzinnych. Ta troska o życie wyraża się nadal poprzez udział grupy parafian w „Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego” oraz zaangażowanie wielu na różnych płaszczyznach, aby to życia było chronione od chwili poczęcia aż do naturalnej śmierci. Owocem Roku Wiary była również podjęta inicjatywa katechez dla dorosłych oraz spotkań biblijnych. Trzeba jednak zadać sobie pytanie : na ile stało się to okazją do umocnienia mojej osobistej wiary? Co uczyniłem, aby poprzez czytanie Pisma św., zgłębianie Katechizmu Kościoła Katolickiego i Dokumentów Soborowych, pogłębić moją wiarę oraz umocnić więź z Kościołem?

Hasłem mijającego roku duszpasterskiego jest temat rodziny, który będzie jeszcze kontynuowany do końca roku liturgicznego z racji Światowego Spotkania Rodzin z Ojcem św. od 22 do 27 września, w Filadelfii oraz II części Synodu na temat rodziny (od 4 do 25 października). Treści związane z rodziną były przekazywane podczas rekolekcji, homilii, katechez i spotkań. W ten nurt rodziny wpisała się instalacja w kościele Matki Bożej z Lourdes, relikwii św. Jana Pawła II, „papieża rodziny” oraz podczas rekolekcji wielkopostnych oddanie osobiste, rodzin i całej naszej wspólnoty Bożemu Sercu....

Słowo księdza Proboszcza.

Drodzy parafianie!

Kończący się rok duszpasterski jest zawsze wezwaniem do podsumowań i refleksji ... W łączności z programem duszpasterskim w naszej Ojczyźnie a także w diecezji Strasburg, szczególny akcent w naszej wspólnocie został położony na temat rodziny i jej roli w przekazywaniu wiary swoim dzieciom. Ta refleksja duszpasterska została przeze mnie podjęta, jako owoc i kontynuacja „Roku Wiary” oraz ze względu na Synod, który odbędzie się od 5 do 19 października na temat: „Wyzwania duszpasterskie związane z rodziną w kontekście ewangelizacji”. Rodzina dzisiaj jest bardzo zagrożona. Rośnie liczba rozwodów oraz procent młodych, którzy nie zawierają małżeństwa, ani „cywilnego”, ani „sakramentu”. Rośnie też liczba orzeczeń kościelnych o „nieważności kiedyś zawartego sakramentu małżeństwa”. Wielkim niebezpieczeństwem dla tworzenia wspólnoty rodzinnej staje się ideologia gender, jak i presja konsumpcji. Ojciec św. Franciszek powiedział: „osoba ludzka jest dziś w niebezpieczeństwie. Jako „jednostka”, ale i jako rodzina i wspólnota”. Dla młodych, którzy są w „drodze” do założenia rodziny oraz dla tych, którzy ją założyli, może już wiele lat temu, wiara jest światłem, które pomaga, aby nie zagubić się w tej drodze oraz pokonywać wszelkie przeszkody i trudności. Sądzę, że w dalszym ciągu w kolejnym roku będziemy pochylać się nad tematem rodziny poprzez naszą modlitwę i refleksję. Trzeba umacniać rodziny, które żyją w duchu Ewangelii, aby na tej drodze trwały i łączyły się razem np. poprzez tworzenie wspólnoty „kościoła domowego”, wspólną modlitwę i refleksję, udział w pielgrzymkach czy spotkaniach. Należy troszczyć się o rodziny „zranione”, a zwłaszcza o dzieci z tych rodzin. Otaczajcie troską własne rodziny. Niech wyrazem tego będzie modlitwa, niedzielna eucharystia, rodzinne spotkania, dialog małżeński i rodzinny o waszych sukcesach, ale też problemach i słabościach.

Czas wakacji.

Drodzy parafianie! 

Koniec roku duszpasterskiego jest zawsze wezwaniem do wyrażenia wdzięczności Bogu i ludziom, ale także okazją do refleksji nad swoją wiarą i relacją z Bogiem oraz zaangażowaniem w życie Kościoła, a konkretnie naszej parafialnej wspólnoty polonijnej. 

Zastanawiając się nad tym, co najmocniej nas Polaków na emigracji łączy z Bogiem oraz z sobą wzajemnie, pomyślałem o niedzielnej Mszy św., która jest takim zwornikiem łączącym każdego z nas z Bogiem, w wymiarze osobistym, rodzinnym i wspólnotowym. To niedziela, w centrum której jest Eucharystia, ma zasadniczy wpływ na formację waszej małżeńskiej i rodzinnej relacji z Bogiem, a zarazem naszej polonijnej wspólnoty parafialnej. To kluczowy element naszej tożsamości chrześcijańskiej...